ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ...

Το πρώτο βήμα για τη συμμετοχή της ομάδας μας και στο επόμενο πρωτάθλημα είναι γεγονός. Κάποιοι ΑΕΚτζήδες με μνήμες σχετικά παλαιότερων ετών, είμαι βέβαιος πως έχουν πέσει σε βαθιά μελαγχολία όπως και εγώ. Και εκεί που κάθε καλοκαίρι η μόνη μας έννοια ήταν οι μάχες μας με τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και που τις περισσότερες φορές τις κοιτούσαμε στα μάτια [Μίλαν, Αγιαξ, Ρεάλ, (θα ήταν κρίμα να ξεχάσουμε τη βραδιά στο Λεβερκούζεν!)] , φτάσαμε να λέμε ευτυχώς, που θα συμμετάσχουμε στο επόμενο πρωτάθλημα. Αμφιβάλλω αν κάποιος πιστεύει ότι με αυτές τις προδιαγραφές ( χωρίς γήπεδο, χωρίς πρόεδρο “λεφτά” που να “μη μασάει”[…] ), μπορούμε έστω να συναγωνιστούμε τους άλλους δύο. Απόρροια της έλλειψης των παραπάνω είναι ο κόσμος να είναι ξενερωμένος και να μη συμπαραστέκεται στην ομάδα όσο μπορεί. Σαν ΑΕΚτζήδες βέβαια το 2004, αποδείξαμε ότι δε χρειάζεται ΤΙΠΟΤΑ από τα παραπάνω για να συσπειρωθούμε και να γίνουμε όλοι ΕΝΑ! Το μόνο που χρειάζεται είναι ΕΝΑ άτομο, είτε είναι ο διαχειριστής είτε απλά ο φροντιστής, το οποίο θα σταθεί αντάξιο της εμπιστοσύνης του κάθε Ενωσίτη. Και εφόσον η εμπιστοσύνη αυτή προς το πρόσωπο του μέχρι πρότινος ινδάλματος των απανταχού Ενωσιτών[…], κλονίστηκε, είναι φυσιολογικό και επόμενο ο κόσμος να είναι πληγωμένος, ξενερωμένος και κατά συνέπεια αποστασιοποιημένος. Το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται κανένας από τους νυν μετόχους να συγκεντρώνει τα οργανωτικά στοιχεία που είχε (στην αρχή τουλάχιστον) δείξει ο Ντέμης, αλλά και τη διάθεση να συνεργαστούν με άτομα που έχουν δείξει πως μπορούν να βοηθήσουν(Ίβιτς) ώστε να χτιστεί μία ομάδα από το μηδέν. Για ακόμα μια φορά λοιπόν στην ιστορία βρισκόμαστε εν αναμονή και οπλισμένοι με υπομονή.