Το γεγονός ότι αυτή τη φορά η διοίκηση προέβη σε μια ενέργεια που δεν ξενέρωσε τον κόσμο (όπως μας συνήθισε με Τζιμπούρ,Μπλάνκο,Σκόκο), θα μπορούσε να αποτελεί από μόνο του είδηση. Απεναντίας όμως τον συσπείρωσε. Είχε γίνει εν μέρει το ίδιο και στην περίπτωση του Μανωλά αν και αρκετοί ήταν αυτοί που διαφώνησαν με την όλη στάση και τις απολαβές του παίκτη. Η χτεσινή όμως εξέλιξη δεν επέτρεψε σε κανέναν να διαφωνήσει, ούτε και να έχει την οποιαδήποτε ένσταση. Ήταν αναμφίβολα η πιο επιτυχημένη κίνηση της διοίκησης Αδαμίδη και μία από τις πιο πετυχημένες κινήσεις στην ιστορία της ΑΕΚ. Μιλάμε για έναν παίκτη με θητεία 9 ετών σε δύο πολύ μεγάλες ομάδες(6 στην Τσέλσι, 3 στην Μπάρτσα). Μιλάμε για έναν παίκτη με εμπειρία όχι μόνο αγώνων Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και κατάκτησής του. Με 2 πρωταθλήματα Ισπανίας,2 πρωταθλήματα Αγγλίας και 1 Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ άλλων,είναι από τους πλέον «προικισμένους» παίκτες σε βιογραφικό και χαρακτηριστικά από αυτούς που μας έκαναν την τιμή να έρθουν στη χώρα μας. Δε χρειάζεται λοιπόν καν να αναρωτηθούμε αν κάνει για την ομάδα μας. Το μόνο που θέλω να τονίσω (προς απογοήτευση των ΑΕΚτζήδων) είναι ότι ο διεθνής Ισλανδός δεν είναι αυτό που έχουν οι περισσότεροι Ενωσίτες φανταστεί,δεν είναι ο παίκτης που θα πάρει από το χέρι μια ομάδα,με τόσες τρανταχτές ατέλειες στο ρόστερ και να την βγάλει πρώτη. Μακάρι να κάνει 25 γκολ και το Μάη να πανηγυρίζουμε το πρωτάθλημα, αλλά στην καριέρα του ο Iceman έχει δείξει πως είναι παίκτης του προπονητή και ένα πολύ σημαντικό γρανάζι σε μια καλοδουλεμένη ομάδα. Δεν έχουμε γίνει ακόμα (δυστυχώς) αυτό το τελευταίο και αυτή θα μπορούσε να είναι η μόνη ένσταση όσον αφορά σε αυτή την μεταγραφή. Εξάλλου το γεγονός ότι η διοίκηση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο αυτή τη μεταγραφή «εμπορικά» δεν είναι κατ’ανάγκην κακό. Ας μας φέρνει κάθε χρόνο από ένα Γκούντιονσεν και ας το εκμεταλλεύεται μετά όπως θέλει.Πίσω στην πραγματικότητα όμως.
Με αυτές τις ελλείψεις που έχει το ρόστερ (αν υπάρχει πράγματι αντικειμενικός στόχος το πρωτάθλημα και δεν κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας), μόνη διέξοδος όπως έχουμε ξαναπεί είναι η εξασφάλιση του οικογενειακού δεσίματος της ομάδας, κάτι το οποίο είχε επιτύχει απόλυτα ο μαέστρος σε αυτές τις περιπτώσεις Φερνάντο Σάντος.
Άλλωστε είδαμε και πως αντιμετωπίζει ο Γεωργέας την προετοιμασία που γίνεται «θυμίζει πολύ καλοκαίρι 2004». Επειδή δεν είμαστε παρόντες, το σίγουρο είναι ότι οι παλιοί αυτό επιθυμούν,να είναι και η φετινή χρονιά όπως εκείνη. Ξεκινώντας δηλαδή με μικρό καλάθι να φτάσουμε ψηλά. Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά τα φαινόμενα δείχνουν πως το φετινό υλικό είναι αρκετά περιορισμένων δυνατοτήτων για να επαναληφθεί εκείνη η πορεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου